{"id":1029,"date":"2019-04-11T20:55:08","date_gmt":"2019-04-11T18:55:08","guid":{"rendered":"http:\/\/www.tzglogow.ddr.pl\/wehikul\/?p=1029"},"modified":"2019-04-11T21:07:33","modified_gmt":"2019-04-11T19:07:33","slug":"wehikul-czasu-kwiecien-2019-rok-11122","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/2019\/04\/11\/wehikul-czasu-kwiecien-2019-rok-11122\/","title":{"rendered":"Wehiku\u0142 czasu – Kwiecie\u0144 2019 (rok 11\/122)"},"content":{"rendered":"

2 kwietnia w siedzibie<\/strong> Miejskiej Biblioteki Publicznej zosta\u0142a wr\u0119czona VII G\u0142ogowska Nagroda Historyczna. Otrzyma\u0142a j\u0105 g\u0142ogowska firma<\/p>\n

Intertrans PKS SA<\/strong><\/p>\n

za renowacj\u0119 p\u0142yty-epitafium genera\u0142a Rheinwalda w forcie Stern, znajduj\u0105cej si\u0119 na terenie dzia\u0142ania przedsi\u0119biorstwa.<\/p>\n

\"\"<\/div>\n

Odrestaurowane epitafium<\/p>\n

Od tej edycji Nagrod\u0119 stanowi rze\u017aba wykuta w metalu przez artyst\u0119-rze\u017abiarza Janusza Owsianego z Chociemy\u015bli i osadzona na drewnianej kostce wyci\u0119tej z d\u0119bu znalezionego w nadodrza\u0144skich rozlewiskach.<\/p>\n

\"\"<\/div>\n

G\u0142ogowska Nagroda Historyczna<\/p>\n

Nominowani do Nagrody, spo\u015br\u00f3d 15 kandydatur, byli r\u00f3wnie\u017c:<\/p>\n

    \n
  1. Karol Szczepaniak <\/strong>za: Piwo warzone wed\u0142ug przedwojennej receptury g\u0142ogowskiego browaru Berthold w ramach Festiwalu Smak\u00f3w –<\/li>\n
  2. Muzeum Archeologiczno-Historyczne w G\u0142ogowie <\/strong>za: Pomnik J\u00f3zefa Wybickiego<\/li>\n
  3. Przedszkole Publiczne nr 3 w G\u0142ogowie <\/strong>za: \u201eProjekt edukacyjny i wydawniczy Stu Polak\u00f3w na 100-lecie odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci”<\/li>\n
  4. Fundacja B. Chrobrego<\/strong> \u2013 za: Upami\u0119tnienie przejazdu przez G\u0142og\u00f3w Armii Polskiej gen. J\u00f3zefa Hallera,<\/li>\n<\/ol>\n

    kt\u00f3rych organizatorzy i fundatorzy (SPMiMH, MBP, MA-H i TZG) obdarowali dyplomami i upominkami.<\/p>\n

    Wyr\u00f3\u017cnienie Nagrody, w formie pami\u0105tkowych dyplom\u00f3w, otrzymali te\u017c Patryk Haring i Rodzina Adama Wi\u015bniewskiego za dary dla Muzeum i TZG.<\/p>\n

    \"\"<\/div>\n

    Prezes Kazimierz Ka\u0142ucki odbiera Nagrod\u0119 z r\u0105k Prezydenta Rafaela Rokaszewicza, Patrona Honorowego i fundatora.(fot. B. Popiel)<\/p>\n

     <\/p>\n

    W trakcie VII Gali G\u0142ogowskiej\u00a0<\/strong>Nagrody Historycznej Wehiku\u0142 czasu obchodzi\u0142 10 urodziny. Z tej okazji w podzi\u0119kowaniu za wszechstronn\u0105 pomoc przy organizacji siedmiu Gali, Wehiku\u0142 przekaza\u0142 na r\u0119ce kierownictw Miejskiej Biblioteki Publicznej, Klubu Batalionowego i Towarzystwa Ziemi G\u0142ogowskiej do ich ksi\u0119gozbior\u00f3w, unikalne wydawnictwa ksi\u0105\u017ckowe.<\/p>\n

    \"\"<\/div>\n

    Ka\u017cda ksi\u0105zka przekazana do Bibliotek ma swoj\u0105 histori\u0119. (fot. Tadeusz Maciesza)<\/p>\n

     <\/p>\n

    Z kolei Wehikul czasu otrzyma\u0142 z r\u0105k Prezydenta Rafaela Rokaszewicza rze\u017ab\u0119 Janusza Owsianego wykut\u0105 na wz\u00f3r nagrody i opatrzona stosowna tabliczk\u0105.<\/p>\n

    \"\"<\/div>\n

     <\/p>\n

    \u00a0 W trakcie uroczysto\u015bci, Prezydent skierowa\u0142 do Wehiku\u0142u czasu ciep\u0142e i osobiste s\u0142owa, bowiem sam, jako prezes TZG uczestniczy\u0142 w narodzinach tej inicjatywy.<\/p>\n

     <\/p>\n

    Przyznane zosta\u0142y i przekazane wyr\u00f3\u017cnionym kolejne Z\u0142ote Bilety Wehiku\u0142u czasu, kt\u00f3re otrzymali: Dariusz Zaj\u0105czkowski, dr Leopold G\u00f3ral i Damian Szczepanowski. Natomiast wy\u017cszy stopie\u0144 Biletu \u2013 Wej\u015bci\u00f3wk\u0119 do Warsu Wehiku\u0142u czasu nr 5, odebra\u0142 Rafael Rokaszewicz.<\/p>\n

    \"\"<\/div>\n

    \u00a0Z\u0142ote Bilety Wehiku\u0142u czasu otrzymali \u2013 (od prawej)\u00a0 Dariusz Zaj\u0105czkowski \u2013 kierownik g\u0142ogowskiego rejonu GDDKiA, lekarz Leopold G\u00f3ral i lider G\u0142ogowskiego Forum Historycznego Damian Szczepanowski<\/p>\n

     <\/p>\n

     <\/p>\n

    Go\u015bciem Gali by\u0142 laureat Nagrody \u201eNike\u201d i Nagrody \u201eKsi\u0105\u017cka Historyczna Roku 2016\u201d- dziennikarz i publicysta – Cezary \u0141azarewicz. W trakcie spotkania opowiedzia\u0142 przede wszystkim o ksi\u0105\u017ckach: \u201eKoronkowa robota. Sprawa Gorgonowej\u201d oraz nagrodzonej Literack\u0105 Nagrod\u0105 Nike \u201e\u017beby nie by\u0142o \u015blad\u00f3w. Sprawa Grzegorza Przemyka\u201d. W trakcie podpisywania swoich dzie\u0142 szeroko odpowiada\u0142 na pytania i z zainteresowaniem s\u0142ucha\u0142 czytelnik\u00f3w. Spotkanie prowadzi\u0142a Agnieszka B\u0142aszczyk<\/p>\n

    \"\"<\/div>\n

    Sta\u0142o si\u0119 ju\u017c zwyczajem, \u017ce Go\u015b\u0107 Gali odczytuje nieznany jeszcze wynik prac Kapitu\u0142y.\u00a0 Cezary \u0141azarewicz og\u0142asza, kto zosta\u0142 Laureatem. (fot. B. Popiel)<\/p>\n

     <\/p>\n

    W\u015br\u00f3d wydarze\u0144 marca, uwag\u0119 Wehiku\u0142u zwr\u00f3ci\u0142y jeszcze:<\/p>\n

    – Sejmik Sprawozdawczo-Wyborczy<\/strong> Towarzystwa Ziemi G\u0142ogowskiej. W obecno\u015bci dr. T. Samborskiego wiceprzewodnicz\u0105cego Ruchu Stowarzysze\u0144 Regionalnych RP, Prezydenta i Starosty zebrani podsumowali minion\u0105 kadencj\u0119 i okre\u015blili g\u0142\u00f3wne kierunki dzia\u0142ania na lata 2019-2022. Wybrali te\u017c w\u0142adze. Prezesem TZG pozosta\u0142 Zbigniew Mazurek, a wiceprezesem wybrano Marcina Kuchnickiego. Wyr\u00f3\u017cniono te\u017c wielu z obecnych na obradach aktywnych cz\u0142onk\u00f3w Towarzystwa. Wehiku\u0142 \u017cyczy nowo wybranym w\u0142adzom powodzenia.<\/p>\n

    \"\"<\/div>\n

    Go\u015b\u0107 Sejmiku, Starosta G\u0142ogowski Jaros\u0142aw Dudkowiak na r\u0119ce Prezesa TZG przekaza\u0142 przyznany Towarzystwu \u201eZ\u0142oty Herb powiatu G\u0142ogowskiego\u201d. Wyr\u00f3\u017cnienie otrzyma\u0142a te\u017c grupa najbardziej zas\u0142u\u017conych. (fot. Arch. TZG)<\/p>\n

     <\/p>\n

    – ods\u0142oni\u0119cie pomnika <\/strong>Joachima<\/strong> Pastoriusa (1611-1681), G\u0142ogowianina, historyka i lekarza, sekretarza kr\u00f3la Jana Kazimierza i W\u0142adys\u0142awa IV. Za zas\u0142ugi dla kr\u00f3lewskiej, polskiej s\u0142u\u017cby dyplomatycznej dosta\u0142 szlachectwo wraz z przydomkiem \u201eab Hirtemberg\u201d. Autorem rze\u017cby jest Tomasz Filar z Zielonej G\u00f3ry.<\/p>\n

     <\/p>\n

    \"\"<\/div>\n

    W trakcie uroczysto\u015bci 29 marca. (fot. G. My\u015bk\u00f3w)<\/p>\n

     <\/p>\n

    – przejazd historycznego sk\u0142adu<\/strong> zabytkowych wagon\u00f3w kolejowych. Bilety rozesz\u0142y si\u0119 szybko i jak wida\u0107 podr\u00f3\u017ce poci\u0105gami ci\u0105gni\u0119tymi przez parow\u00f3z ci\u0105gle budz\u0105 zainteresowanie. Tym razem dymi\u0105ca i sapi\u0105ca lokomotywa zabra\u0142a 130 pasa\u017cer\u00f3w do \u017bagania. Poci\u0105g nosi\u0142 imi\u0119 „Harry” na pami\u0105tk\u0119 nazwy tunelu, kt\u00f3rym 75 lat temu uciekli z hitlerowskiego obozu jenieckiego przetrzymywani tam alianccy piloci. G\u0142ogowianie mieli okazj\u0119 uczestniczy\u0107 w obchodach 75. rocznicy „Wielkiej Ucieczki”, zobaczy\u0107 pe\u0142ne zabytk\u00f3w i zwi\u0105zk\u00f3w z G\u0142ogowem miasto.<\/p>\n

    \"\"<\/div>\n

    Poci\u0105g HARRY ci\u0105gni\u0119ty przez parow\u00f3z Tkh05353 (na tzw. popychu lokomotywa spalinowa SM30 – 507) (fot. fb profil \u00a0Koleje G\u0142ogowskie)<\/p>\n

    Wszelkie pytania i uwagi prosimy kierowa\u0107 na adres: wehikulczasuglogow@interia.pl<\/a><\/p>\n

    Z lektur Wehiku\u0142u<\/strong><\/p>\n

    W przededniu zako\u0144czenia kataklizmu wojennego XX wieku i opanowania G\u0142ogowa przez oddzia\u0142y Armii Czerwonej dwie ksi\u0105\u017cki o sowieckiej machinie Marsa \u2013 RKKA (Rabocze-Krestjanskaja Krasnaja Armia) widzianej oczami oficera i prostego \u017co\u0142nierza. Ksi\u0105\u017cki ju\u017c s\u0105 na rynku kilka lat, ale przypomnijmy o tym, kt\u00f3rzy na nie nie trafili \u2013 polecamy:<\/p>\n

    Niko\u0142aj Nikulin, So\u0142dat, <\/strong>Warszawa 2013\u00a0 – <\/strong><\/p>\n

    M\u0142ody inteligent, \u201eokularnik\u201d, wbrew rodzinie, trafia do wojska. Chce broni\u0107 Ojczyzny i ukochanego miasta \u2013 Leningradu. Prosty \u017co\u0142nierz, ale wykszta\u0142cony i my\u015bl\u0105cy, opisuje okrucie\u0144stwo wojny ze strony dot\u0105d nie zawsze znanej. Zwraca uwag\u0119 na pija\u0144stwo prze\u0142o\u017conych, \u201ew trupa pijanych\u201d. Jego frontowe prze\u017cycia odarte s\u0105 z heroizmu i dilmowego obrazu \u2013 \u201eWygl\u0105da\u0142em strasznie \u2013 przepalony p\u0142aszcz, brudna uszanka \u015bcis\u0142o zawi\u0105zana pod brod\u0105, walonki \u2013 ka\u017cdy inny, pocerowane, \u0142ata na \u0142acie \u2026 Wygl\u0105da\u0142em niczym strach na wr\u00f3ble \u2026 raptem w \u015bwietle rakiet zobaczy\u0142em na \u015bcie\u017cce innego stracha\u201d. I w takiej sytuacji przypadek z autora zrobi\u0142 bohatera. A kilka dni p\u00f3\u017aniej niekompetencja dow\u00f3dcy postawi\u0142a go pod \u015bcian\u0105. Refleksje Autora s\u0105 wstrz\u0105saj\u0105ce. Zadaje pytanie – ilu zgin\u0119\u0142o Rosjan w czasie wojny? I kwestionuje oficjalne dane.<\/p>\n

    Kolejnym literackim obrazem s\u0105 wspomnienia moskiewskiego \u017byda, oficera liniowego i p\u00f3\u017aniej politycznego jednej z setek bojowych dywizji strzeleckich.<\/p>\n

    Boris Gorbaczewski, Przez wojenn\u0105 zawieruch\u0119. Wojna \u017co\u0142nierza Armii Czerwonej na froncie wschodnim: 1942-1945, <\/strong>Rebis 2011<\/p>\n

    \u2013 bez przesadnego obrazu okrucie\u0144stwa wojny relacja ze szlaku bojowego od kampanii i\u017cewskiej do okupacji Sudet\u00f3w. W tym autor znalaz\u0142 si\u0119 w wojennej Komendanturze na Dolnym \u015al\u0105sku<\/p>\n

    Moskiewski \u017byd wst\u0119puje na ochotnika do szko\u0142y dla oficer\u00f3w artylerii w Tiumeniu. Trafia na front pod R\u017cewem. By\u0142o to zapomniane przez historiografi\u0119 i literatur\u0119 na wiele lat wstydliwe miejsce radzieckiej, wojennej hekatomby. Tu dow\u00f3dztwo prowadzi\u0142o ataki „ludzkimi falami”. R\u017cewska miasorubka (maszynka do mielenia mi\u0119sa), jak nazwano t\u0119 kampani\u0119, kosztowa\u0142a RKKA oko\u0142o dw\u00f3ch milion\u00f3w \u017co\u0142nierzy.<\/p>\n

    Uwa\u017cnego czytelnika, zainteresowanego i polskimi w\u0105tkami wschodniej kampanii mo\u017ce zainteresowa\u0107 opis osobistej reakcji dow\u00f3dcy 220 dywizji strzeleckiej na zachowanie dow\u00f3dcy pu\u0142kowgo plutonu zwiadu. Okazalo si\u0119, \u017ce oficer konfabulowa\u0142 w meldunkach z rzekomych zwiadowczych wypraw. Komdyw, gdy si\u0119 o tym dowiedzia\u0142, na pokaz\u00f3wce w\u015br\u00f3d \u017co\u0142nierzy zdegradowa\u0142 i zdeprecjonowa\u0142 \u017co\u0142nierza. Zosta\u0142 rozstrzelany kilka dni p\u00f3\u017aniej, te\u017c publicznie. Tym dow\u00f3dc\u0105 dywizji by\u0142 Stanis\u0142aw Pop\u0142awski, p\u00f3\u017aniejszy dow\u00f3dca I Armii Wojska Polskiego.<\/p>\n

    Pod R\u017cewem ranny zosta\u0142 nasz autor. Powr\u00f3cil na front. Trafi\u0142 do korpusu oficer\u00f3w politycznych. Wraz ze swoim oddzia\u0142em uczestniczy\u0142 w kolejnych etapach wojny. W tym, w koszmarze Prus Wschodnich. Pod jej koniec trafi\u0142 na Dolny \u015alask, gdzie w Mirsku (pow. Lw\u00f3wek \u015al.) pracowa\u0142 w komendanturze wojennej.<\/p>\n

    Wsp\u00f3lnym mianownikiem tych dw\u00f3ch wspomnie\u0144 jest m.in. w\u0105tek ko\u0144ca wojny i stosunek do pokonanych, a szczeg\u00f3lnie ludno\u015bci cywilnej. I tu r\u00f3wnie drastyczne opisy relacji z niemieckimi kobietami.<\/p>\n

    \"10<\/p>\n

     <\/p>\n

    1488<\/strong>, <\/strong>kwiecie\u0144,<\/strong> trwaj\u0105 przygotowania do obrony miasta. Zburzono klasztor bernardyn\u00f3w, a kolegiat\u0119, na koszt kanonik\u00f3w, umocniono basztami. Zniszczono r\u00f3wnie\u017c Przedmie\u015bcie Brzostowskie. Podpalono dla lepszej obrony budynki na zach\u00f3d od Bramy Brzostowskiej. \u015aci\u0119to przed miastem r\u00f3wnie\u017c wszystkie drzewa. Ksi\u0105\u017c\u0119 Jan II Szalony chcia\u0142 stawi\u0107 czo\u0142a nadci\u0105gaj\u0105cym oddzia\u0142om \u201eCzarnej Armii\u201d kr\u00f3la Macieja Korwina.<\/p>\n

    1799,<\/strong> kwiecie\u0144<\/strong> – <\/strong>rozpocz\u0119to przebudow\u0119 Sali Redutowej. Z projektem nadbudowania pi\u0119tra, prze\u0142o\u017cenia dachu i zmian\u0105 elewacji frontowej wyst\u0105pi\u0142 landbaumeister Christian Valentin Schultze. Od pi\u0119tnastu lat pe\u0142ni\u0142 w G\u0142ogowie funkcj\u0119 dyrektora budowlanego i kierownika departamentu budownictwa w Kamerze Wojenno-Dominialnej. W minionych latach by\u0142 autorem kilku realizacji. Najbardziej widoczn\u0105 z nich by\u0142y wie\u017ce ko\u015bcio\u0142a ewangelickiego.<\/p>\n

    Inicjatywa przebudowy starego, nadgryzionego z\u0119bem czasu budynku szmatruzu na gmach teatralny spotka\u0142a si\u0119 z powszechnym poparciem. Schultze uzyska\u0142 wsparcie Kamery Wojenno-Dominialnej, kt\u00f3ra zg\u0142osi\u0142a natychmiastow\u0105 gotowo\u015b\u0107 zapewnienia wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w i robotnik\u00f3w budowlanych. Natomiast mieszka\u0144cy, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych znajdowa\u0142a si\u0119 te\u017c grupa inteligencji, z niecierpliwo\u015bci\u0105 oczekiwali zako\u0144czenia prac. Te posuwa\u0142y si\u0119 szybko do przodu.<\/p>\n

    W taki spos\u00f3b powsta\u0142 znany dzi\u015b budynek Teatru Miejskiego.<\/p>\n

    \"11<\/p>\n

    Przed gmachem Teatru Miejskiego<\/p>\n

    1814<\/strong>, <\/strong>17.04., <\/strong>uszykowane i odprawione na ostatniej zbi\u00f3rce w Rynku oddzia\u0142y francuskich obro\u0144c\u00f3w twierdzy zacz\u0119\u0142y j\u0105 opuszcza\u0107. Zgodnie z podpisanym kilka dni wcze\u015bniej aktem kapitulacji, zdrowi \u017co\u0142nierze mieli odmaszerowa\u0107 do Francji. Musia\u0142y wi\u0119c wydosta\u0107 si\u0119 z niedost\u0119pnej do niedawna fortecy. Ale kt\u00f3r\u0119dy? Do jesieni ub. roku interesuj\u0105cy si\u0119 przesz\u0142o\u015bci\u0105 miasta uwa\u017cali, \u017ce przez potern\u0119 pod S\u0105dem. Odwiedzaj\u0105cy fos\u0119 zwracali uwag\u0119 na czarn\u0105 tablic\u0119 w ceglanej kurtynie pod monumentalnym gmachem S\u0105du. Zastanawiano si\u0119 te\u017c, co kryje zamurowane wej\u015bcie, bo \u015blad jest widoczny do dzi\u015b.<\/p>\n

    Wehiku\u0142 w 2011 roku, dzi\u0119ki uprzejmo\u015bci pani Prezes S\u0105du Rejonowego i Dyrektora S\u0105du Andrzeja \u0141awiaka, wraz z J\u00f3zefem Wilczakiem ogl\u0105da\u0142 potern\u0119 od \u015brodka i nie spodziewa\u0142 si\u0119 takiej niespodzianki. Przecie\u017c tablica prezentowana na zdj\u0119ciu sprzed budowy S\u0105du by\u0142a nam znana od lat. Podpierali\u015bmy si\u0119 te\u017c histori\u0105 miasta napisan\u0105 na pocz\u0105tku XX wieku przez miejscowego nauczyciela,\u00a0 Juliusza Blaschke. Wi\u0119c i mieszka\u0144cy si\u0119 nabrali? Czy wcze\u015bniej tablica znajdowa\u0142a si\u0119 nad inn\u0105 potern\u0105? Zasypan\u0105? Pierwotnie znajdowa\u0142a si\u0119 od strony miasta? Po demonta\u017cu cz\u0119\u015bci umocnie\u0144, mog\u0142a zosta\u0107 przeniesiona do tej cz\u0119\u015bci fosy, kt\u00f3r\u0105 planowano zachowa\u0107. Kt\u00f3re wyt\u0142umaczenie si\u0119 broni?<\/p>\n

    W pa\u017adzierniku ub. roku z mo\u017cliwo\u015bci obejrzenia poterny skorzysta\u0142 prof. Grzegorz Podruczny \u2013 wybitny specjalista i znawca fortyfikacji. Po wizycie i analizie dost\u0119pnej ikonografii i map doszed\u0142 do zaskakuj\u0105cych wniosk\u00f3w.<\/p>\n

    Cytujemy fragmenty wypowiedzi prof. Podrucznego przedstawionej na fb \u2013 13.10.2018 roku:<\/p>\n

    \u201eObiekt pierwotnie \u0142\u0105czy\u0142 wn\u0119trze twierdzy z dnem fosy. Jej wylot od strony fosy jest dzi\u015b zamurowany, drugi, od strony miasta \u2013 znajduje si\u0119 wewn\u0105trz budynku s\u0105du. Opr\u00f3cz samej poterny, od strony miasta do przejazdu bramnego przylegaj\u0105 dwa pomieszczenia r\u00f3wnie\u017c o fortecznej genezie \u2013 podr\u0119czne magazyny prochu. Co ciekawe, w razie ewentualnego wtargni\u0119cia wroga s\u0142u\u017cy\u0107 mog\u0142y r\u00f3wnie\u017c do obrony, bowiem w ka\u017cdym znajduj\u0105 si\u0119 4 strzelnice dla broni r\u0119cznej, dzi\u0119ki kt\u00f3rym mo\u017cna by\u0142o ostrzeliwa\u0107 wn\u0119trze poterny. O ile o istnieniu samego przejazdu i tych dw\u00f3ch pomieszcze\u0144 wiedzia\u0142em, wielkim zaskoczeniem by\u0142 dla mnie fakt zachowania fragmentu wewn\u0119trznej elewacji wa\u0142u miejskiego, a konkretnie kilkunastometrowej d\u0142ugo\u015bci muru wraz z prostym portykiem dekoruj\u0105cym dzi\u015b cz\u0119\u015bciowo zamurowany wylot poterny od strony miasta\u2026<\/p>\n

    Z obiektem tym zwi\u0105zana jest pewna w\u0105tpliwo\u015b\u0107. Zgodnie z tablic\u0105 pami\u0105tkow\u0105, pierwotnie umieszczon\u0105 nad wylotem poterny od strony miasta, a obecnie \u2013 nad zamurowanym wylotem w fosie \u2013 t\u0119dy mia\u0142 wymaszerowa\u0107 francuski garnizon twierdzy w momencie kapitulacji w 1814 roku. R\u00f3wnie\u017c g\u0142ogowski historyk z pocz\u0105tku XIX wieku, Julius Blaschke identyfikuje ten obiekt jako potern\u0119, kt\u00f3r\u0105 z miasta wymaszerowali Francuzi. Problem w tym, \u017ce w\u00f3wczas ta poterna \u2026 nie istnia\u0142a! Francuskie plany twierdzy g\u0142ogowskiej z okresu okupacji wykazuj\u0105 istnienie tylko dw\u00f3ch potern \u2013 tej w Czerwonych Koszarach (obecnie tzw. Blok Koszarowy) oraz tej niedawno ods\u0142oni\u0119tej, pod budowanym dzi\u015b parkingiem. R\u00f3wnie\u017c opisy twierdzy autorstwa francuskich in\u017cynier\u00f3w z 1811 roku m\u00f3wi\u0105 wy\u0142\u0105cznie o tych dw\u00f3ch poternach. Nie mog\u0142a raczej powsta\u0107 w okresie mi\u0119dzy 1811 a 1814 rokiem, bowiem w\u015br\u00f3d licznych uwag odno\u015bnie koniecznych wzmocnie\u0144 twierdzy, jakie zachowa\u0142y si\u0119 we francuskich materia\u0142ach, nie ma wzmianki o budowie poterny. Innymi s\u0142owy najpewniej powsta\u0142a po 1815 roku, zapewne w czasie modernizacji twierdzy ok. 1850 roku. Mimo to obiekt pozostaje niezwykle warto\u015bciowy. Tylko tutaj mo\u017cna zobaczy\u0107, jak szeroki by\u0142 wa\u0142 g\u0142\u00f3wny twierdzy g\u0142ogowskiej\u201d.<\/p>\n

    \"12<\/p>\n

    Ryzalit gmachu S\u0105du nad zamurowanym wej\u015bciem do poterny i feralna p\u0142yta.<\/p>\n

    1908<\/strong>, <\/strong>1.04.,<\/strong> tego dnia ustanowiono przy miejskich szko\u0142ach powszechnych 3 lekarzy szkolnych. Opiek\u0105 medyczn\u0105 obj\u0119to wi\u0119c wszystkie dzieci ucz\u0105ce si\u0119. Po wojnie wraz z rozwojem sieci plac\u00f3wek o\u015bwiatowych pojawi\u0142a si\u0119 te\u017c i szkolna s\u0142u\u017cba zdrowia.<\/p>\n

    Piel\u0119gniarka szkolna, to zaw\u00f3d kojarz\u0105cy si\u0119 ka\u017cdemu ze sprawdzaniem czysto\u015bci w\u0142os\u00f3w i podawaniem kropli \u017co\u0142\u0105dkowych, nalepianiem plastr\u00f3w na rozbitych kolanach, czo\u0142ach i \u0142okciach.<\/p>\n

    W G\u0142ogowie troch\u0119 to trwa\u0142o, bo pierwsza szko\u0142a podstawowa w mie\u015bcie ruszy\u0142a dopiero od wrze\u015bnia 1947r. Dla \u201ejedynki\u201d gabinet dentystyczny znajdowa\u0142 si\u0119 w s\u0105siedniej \u201edw\u00f3jce\u201d. Na parterze po lewej stronie od wej\u015bcia, okna wychodzi\u0142y na ul. Jedno\u015bci Robotniczej. Wehiku\u0142 pami\u0119ta, \u017ce w maju bywa\u0142y otwarte okna na o\u015bcie\u017c, a dochodz\u0105ce z gabinetu odg\u0142osy \u201eborowanych\u201d pacjent\u00f3w nie nastraja\u0142y optymistycznie obsiadaj\u0105cych pobliskie \u0142awki pierwszoklasist\u00f3w.<\/p>\n

    \"13<\/p>\n

    Na pocz\u0105tku lat sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych przy g\u0142ogowskim szpitalu utworzono pierwsz\u0105 szko\u0142\u0119 dla piel\u0119gniarek. Liceum Medyczne opu\u015bci\u0142o w 1966 roku kilkadziesi\u0105t si\u00f3str. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich na za\u0142\u0105czonym zdj\u0119ciu. Dziewczyny ju\u017c po egzaminie dyplomowym i maturze w piel\u0119gniarskich czepkach. Czy kt\u00f3ra\u015b z nich trafi\u0142a do szko\u0142y? W \u015brodku wizytator z Prezydium WRN w Zielonej G\u00f3rze. Z prawej strony od \u015brodka Teresa Macuga \u2013 dyrektor Szko\u0142y, NN, dr Leopold G\u00f3ral, p. Koziara \u2013 kier. internatu. Z lewej panie: G\u00f3rska, W\u0142odarczak \u2013 piel. oddzia\u0142owa oddzia\u0142u dzieci\u0119cego, Tylman \u2013 prze\u0142o\u017cona piel\u0119gniarek szpitala.<\/p>\n

    1914<\/strong>, <\/strong>26.04.,<\/strong> zmar\u0142 w Berlinie Richard Kn\u00f6tel. Niemiecki malarz historyczny, znawca broni i barwy urodzi\u0142 si\u0119 w G\u0142ogowie (12.01.1857). I w\u0142a\u015bnie tu w trakcie nauki w gimnazjum katolickim szlifowa\u0142 si\u0119 jego talent. Pomaga\u0142 mu w tym niew\u0105tpliwie ojciec \u2013 rysownik i nauczyciel w tym gimnazjum, rozmi\u0142owany r\u00f3wnie\u017c w przesz\u0142o\u015bci militarnej. Atmosfera, w kt\u00f3rej przysz\u0142y profesor wyrasta\u0142, spowodowa\u0142a m.in. powstanie albumu rysunk\u00f3w z okresu francuskiej okupacji G\u0142ogowa (1806-1814). Zadedykowa\u0142 go i podarowa\u0142 ojcu w 1877 roku. Egzemplarz zachowa\u0142 si\u0119 w Muzeum miejskim, a po wojnie trafi\u0142 do Muzeum Archeologiczno-Historycznego, kt\u00f3re wykona\u0142o niedawno reedycj\u0119.<\/p>\n

    Jednak \u017cyciowym osi\u0105gni\u0119ciem artysty i historyka jest fundamentalna praca \u201eUniformenkunde\u201d. Po studiach w berli\u0144skiej Akademii Sztuk Pi\u0119knych by\u0142 ilustratorem ksi\u0105\u017cek i tw\u00f3rc\u0105 wielu dzie\u0142 z zakresu militarnej przesz\u0142o\u015bci pa\u0144stw niemieckich i Europy.<\/p>\n

    A ulica mu po\u015bwi\u0119cona przed wojn\u0105, dzi\u015b nosi imi\u0119 Jana D\u0142ugosza.<\/p>\n

    \"14<\/p>\n

    Richard Kn\u00f6tel, obraz – wyj\u015bcie Francuz\u00f3w z twierdzy 17 kwietnia 1814 roku \u2013 zdobi\u0142 reprezentacyjn\u0105 sal\u0119 Ratusza.<\/p>\n

    19<\/strong>45<\/strong>, <\/strong>2<\/strong>.04.,<\/strong> \u015bwi\u0105teczny, wielkanocny poniedzia\u0142ek w rozbitym Glogau to kolejny dzie\u0144 gehenny niedobitk\u00f3w obro\u0144c\u00f3w i cywilnych mieszka\u0144c\u00f3w. Odwieczny \u201eprzywilej\u201d zdobywc\u00f3w czerwonoarmi\u015bci wykorzystywali z niebywa\u0142\u0105 ochot\u0105.<\/p>\n

    Natomiast na drugim ko\u0144cu \u015bwiata, niemieckoj\u0119zyczny dziennik w Nowym Jorku donosi\u0142 \u2013 Amerykanie na Okinawie, Patton 162 mile od Berlina, Rosjanie 22 mile maj\u0105 do Wiednia i \u2026 Glogau ist gefallen<\/em> \u2013 G\u0142og\u00f3w pad\u0142.<\/p>\n

    \"15<\/p>\n

    Zdj\u0119cie z pierwszej strony gazety, podarowanej do zbior\u00f3w TZG przez niemieckiego wsp\u00f3\u0142pracownika Towarzystwa.<\/p>\n

    1967, 8.04.,\u00a0 <\/strong>Komitet Rodzicielski ufundowa\u0142 i przekaza\u0142 Szkole Podstawowej nr 1 im. Dzieci G\u0142ogowskich sztandar. Wspomnijmy, \u017ce szko\u0142\u0119 utworzono dwadzie\u015bcia lat wcze\u015bniej, w 1947 roku. Imi\u0119 z kolei otrzyma\u0142a dopiero 12 lat p\u00f3\u017aniej, w 1959 roku.<\/p>\n

    \"16<\/p>\n

    Monumentalny gmach pogimnazjalny jest ozdob\u0105 \u00a0miasta do dzi\u015b.<\/span><\/p>\n

    1972<\/strong>, <\/strong>na pocz\u0105tku kwietnia<\/strong> zako\u0144czy\u0142 si\u0119 drugi turnus szko\u0142y podoficerskiej w 6 g\u0142ogowskim pu\u0142ku pontonowym.<\/p>\n

    Poszczeg\u00f3lne plutony osi\u0105gn\u0119\u0142y nast\u0119puj\u0105ce wyniki, dow\u00f3dca: ppor. Bogdan Widomski (4,28), ppor. Ryszard Frysztacki (4,24), por. J\u00f3zef \u017burawski (4,17), ppor. Samuel Murzicz (4,12).<\/p>\n

    Najlepszymi absolwentami zostali: kpr. Jacek Urbaniak, kpr. Henryk J\u0119drzejaszek, kpr. Jan Malinowski.<\/p>\n

    Utworzenie Szko\u0142y Podoficerskiej w G\u0142ogowie by\u0142o wyrazem uznania dla umiej\u0119tno\u015bci szkoleniowych kadry pu\u0142kowej. Przeniesiono j\u0105 organizacyjnie z Brzegu, gdzie wchodzi\u0142a w sk\u0142ad 1 Warszawskiej Brygady Pontonowej. Zaj\u0119cia rozpocz\u0119to 16 marca 1971 r., a pierwsi absolwenci zdobyli szlify 16 wrze\u015bnia 1971 r. Jednak zapotrzebowanie na podoficerskie kadry pontonier\u00f3w nie by\u0142o du\u017ce, bo 9 kwietnia 1973 r. po zako\u0144czeniu czwartego turnusu, zgodnie z rozkazem dow\u00f3dcy \u015aOW, szko\u0142\u0119 rozformowano.<\/p>\n

    2014<\/strong>, 17.04., <\/strong>rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 dzi\u015b oficjalnie eksploatacja nowego z\u0142o\u017ca rudy miedzi G\u0142og\u00f3w G\u0142\u0119boki Przemys\u0142owy. Wyci\u0105gni\u0119to pierwszy kube\u0142 urobku. Ale prace przygotowawcze, zwi\u0105zane z\u00a0uruchomieniem pierwszego pola eksploatacji w\u00a0tym obszarze, rozpocz\u0119to w\u00a02010 roku. Budowany szyb G\u0142og\u00f3w G\u0142\u0119boki 1 b\u0119dzie najg\u0142\u0119bszy w Kombinacie i si\u0119gnie prawie 1400 metr\u00f3w. Jego budowa zako\u0144czy si\u0119 w 2020 r. Wydobycie rud miedzi ze z\u0142o\u017ca G\u0142og\u00f3w G\u0142\u0119boki Przemys\u0142owy umo\u017cliwiaj\u0105 dwa szyby: pierwszy z nich, SW-4 w \u0141agoszowie Ma\u0142ym (gmina Jerzmanowa), kt\u00f3remu nadano imi\u0119 Tadeusza Zastawnika oraz szyb GG-1 w Kwielicach (gmina Gr\u0119bocice).\u00a0 17 lipca 2013 r. szyb SW-4 zosta\u0142 po\u0142\u0105czony z wyrobiskami kopalni Polkowice-Sieroszowice. Jego podstawowym zadaniem jest dostarczenie powietrza do istniej\u0105cych ju\u017c wyrobisk. SW-4 ma szeroko\u015b\u0107 7,5 metra, g\u0142\u0119boki jest na ponad 1200 metr\u00f3w.<\/p>\n

    Wed\u0142ug szacunk\u00f3w nowe z\u0142o\u017ce zapewni wydobycie do 2035 r. Ma si\u0119 tam znajdowa\u0107 ok. 6 milion\u00f3w ton metalu.<\/p>\n

    \u00a0<\/strong><\/p>\n

     <\/p>\n

    \n

     <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

    2 kwietnia w siedzibie Miejskiej Biblioteki Publicznej zosta\u0142a wr\u0119czona VII G\u0142ogowska Nagroda Historyczna. Otrzyma\u0142a j\u0105 g\u0142ogowska firma Intertrans PKS SA za renowacj\u0119 p\u0142yty-epitafium genera\u0142a Rheinwalda w forcie Stern, znajduj\u0105cej si\u0119 na terenie dzia\u0142ania przedsi\u0119biorstwa. Odrestaurowane epitafium Od tej edycji Nagrod\u0119 … Czytaj dalej →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1029"}],"collection":[{"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1029"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1029\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1051,"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1029\/revisions\/1051"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1029"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1029"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1029"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}