{"id":1595,"date":"2021-11-02T17:42:17","date_gmt":"2021-11-02T16:42:17","guid":{"rendered":"http:\/\/www.tzglogow.ddr.pl\/wehikul\/?p=1595"},"modified":"2021-11-02T17:46:19","modified_gmt":"2021-11-02T16:46:19","slug":"wehikul-czasu-listopad-2021-rok-13-153","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/2021\/11\/02\/wehikul-czasu-listopad-2021-rok-13-153\/","title":{"rendered":"Wehiku\u0142 czasu – listopad 2021 (rok 13\/153)"},"content":{"rendered":"\n

Jubileusz Huty Miedzi <\/strong>\u201eG\u0142og\u00f3w\u201d obchodzony jest skromnie, ale d\u0142ugo, prawie przez ca\u0142y rok. Upami\u0119tniany jest r\u00f3\u017cnymi metodami.<\/p>\n\n\n\n

18 listopada w MOK odb\u0119dzie si\u0119 konferencja popularnonaukowa \u201e50 lat Huty Miedzi \u201eG\u0142og\u00f3w\u201d. Jej integraln\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 b\u0119d\u0105 wystawy towarzysz\u0105ce: fotograficzna oraz wydawnictw i publikacji. Odb\u0119dzie si\u0119 r\u00f3wnie\u017c prezentacja wydawnictwa konferencyjnego. Organizatorami s\u0105: TZG, g\u0142ogowska PWSZ i hutnicze ko\u0142o Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Metali Nie\u017celaznych.<\/p>\n\n\n\n

Jeszcze w pa\u017adzierniku u zbiegu ulic Wojska Polskiego i Pi\u0142sudskiego, przy wyje\u017adzie z G\u0142ogowa na zach\u00f3d, powsta\u0142o nowe rondo turbinowe. Zosta\u0142o nazwane Rondem Hutnik\u00f3w i na dow\u00f3d tego, Huta ufundowa\u0142a ozdobion\u0105 okoliczno\u015bciowym malunkiem kad\u017a. Ustawiona zosta\u0142a na wysepce po\u015brodku obsadzonego zieleni\u0105 ronda.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Hutnicza kad\u017a na Rondzie Hutnik\u00f3w, a w tle miedziowy kompleks (fot. Dariusz Zaj\u0105czkowski).<\/p>\n\n\n\n

Tradycyjnie, przed uroczyst\u0105<\/strong> po\u0142\u0105czon\u0105 sesj\u0105 Rad Miasta i Powiatu z okazji Dnia Niepodleg\u0142o\u015bci, Rada Miejska podj\u0119\u0142a uchwa\u0142y o przyznaniu tytu\u0142\u00f3w Zas\u0142u\u017conych dla Miasta G\u0142ogowa.  W tym roku dominuj\u0105 kobiety, (ale nie ma w\u015br\u00f3d nich hutniczki) \u2013 Kinga Doma\u0144ska, nauczycielka plastyki w II LO i znana g\u0142ogowska malarka (po\u015bmiertnie); Danuta Gross, od 16 lat jest prezesem <\/p>\n\n\n\n

G\u0142ogowskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku; Janina Stefaniak, praktykuj\u0105ca w G\u0142ogowie od p\u00f3\u0142wiecza lekarz stomatolog.<\/p>\n\n\n\n

Nie przyznano w tym roku tytu\u0142u Honorowego Obywatela Miasta, (bo nie zg\u0142oszono kandydata). W\u0142a\u015bnie mija 10 lat jak w 2011 roku radni nie przyznali tytu\u0142u jednej ze zg\u0142oszonych wtedy os\u00f3b. Nowa \u015bwiecka tradycja?<\/p>\n\n\n\n

Saperzy na granicy. <\/strong>Jak odpowiedzia\u0142o g\u0142ogowskiemu tygodnikowi \u201eNasze Miasto\u201d Centrum Prasowe Ministerstwa Obrony Narodowej \u2013 \u201eW ramach wsparcia Stra\u017cy Granicznej w dzia\u0142aniach zabezpieczaj\u0105cych granic\u0119 polsko-bia\u0142orusk\u0105 zaanga\u017cowani s\u0105 tak\u017ce \u017co\u0142nierze wojsk in\u017cynieryjnych, kt\u00f3rych zadaniem jest m.in. budowa element\u00f3w zintegrowanej zapory in\u017cynieryjnej. Do realizacji powy\u017cszego zadania skierowano oko\u0142o 30 \u017co\u0142nierzy 4. Batalionu In\u017cynieryjnego z G\u0142ogowa\u201d. Wed\u0142ug informacji tygodnika skierowane do zada\u0144 grupy wymieniaj\u0105 si\u0119 rotacyjnie.<\/p>\n\n\n\n

Trzymamy za was kciuki.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Poczet sztandarowy 4 Batalionu In\u017cynieryjnego w trakcie uroczysto\u015bci w 2016 roku.<\/p>\n\n\n\n

Po raz czwarty zosta\u0142a <\/strong>wr\u0119czona Nagroda im. Anatola Omelaniukaza najlepsz\u0105 publikacj\u0119 regionalistyczn\u0105. Ta edycja Nagrody obejmowa\u0142a wydawnictwa z roku 2020.  Nagrod\u0119 G\u0142\u00f3wn\u0105 otrzyma\u0142, jak zapisano w laudacji, \u201ePan Antoni Bok oraz zesp\u00f3\u0142 Autor\u00f3w pracy zbiorowej Kolegiata w G\u0142ogowie. Historia \u2013 odbudowa \u2013 zabytek<\/em>, \u0142\u0105cz\u0105cej w sobie walory poznawcze, estetyczne, popularyzatorskie i wysoki kunszt edytorski\u201d. Album wydany zosta\u0142 przez TZG. Ze wzgl\u0119d\u00f3w epidemicznych dopiero teraz wr\u0119czono te\u017c Nagrody za rok 2019. Z dum\u0105 i satysfakcj\u0105 przypominamy, \u017ce Nagrod\u0119 specjaln\u0105 otrzyma\u0142: Pan Marek Robert G\u00f3rniak \u2013 za Pami\u0119tniki i wspomnienia osadnik\u00f3w rejonu gminy Gr\u0119bocice<\/em> (zeszyt 5), kt\u00f3re s\u0105 kontynuacj\u0105 wyj\u0105tkowej wielotomowej serii wspomnie\u0144 i relacji pierwszych osadnik\u00f3w i ich potomk\u00f3w na terenie Ziemi G\u0142ogowskiej. Seria ta stanowi nieocenione \u017ar\u00f3d\u0142o do bada\u0144 nad spo\u0142eczno\u015bciami lokalnymi ziem odzyskanych po 1945 r.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Statuetka Nagrody im. Anatola Omelaniuka. (Fot. Zbigniew Mazurek)<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Z lektur Wehiku\u0142u <\/strong><\/p>\n\n\n\n

Jak napisali\u015bmy wy\u017cej, ksi\u0105\u017ck\u0105 roku 2020 regionalist\u00f3w polskich zosta\u0142o wydawnictwo TZG. Nie omawiali\u015bmy jej jeszcze w Lekturach, a sta\u0142a si\u0119 nie tylko laureatem, ale ju\u017c nawet rarytasem wydawniczym, dost\u0119pnym g\u0142\u00f3wnie w bibliotekach. Przypominamy wi\u0119c w Lekturach Wehiku\u0142u:<\/p>\n\n\n\n

Kolegiata w G\u0142ogowie. Historia \u2013 Odbudowa \u2013 Zabytek<\/strong>, to publikacja wydana przez Towarzystwo Ziemi G\u0142ogowskiej w roku 2020. Jej autorami s\u0105: Antoni Bok, Jerzy Dymytryszyn, Marek Robert G\u00f3rniak, Andrzej Sadowski i ks. Rafa\u0142 Zendran.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Na dyplomie Nagrody podkre\u015blono obok walor\u00f3w poznawczych, estetycznych i popularyzatorskich pracy, wysoki kunszt edytorski. Nale\u017cy to szczeg\u00f3lnie podkre\u015bli\u0107 i jeszcze dopowiedzie\u0107. Autorem uk\u0142adu typograficznego, projektu ok\u0142adki, koncepcji artystycznej jest \u0141ukasz Zygiel. Fotografie z roku 2020 wykonali: Piotr Krzemi\u0144ski i Dariusz Miko\u0142ajewicz. Dziesi\u0105tki fotografii archiwalnych dostarczyli g\u0142ogowianie i wiele specjalistycznych instytucji. Wydawca zgodnie wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Parafi\u0105 kolegiack\u0105 i Muzeum Archeologiczno-Historycznym. Zaprezentowano wi\u0119c zdj\u0119cia najcenniejszych eksponat\u00f3w. Pi\u0119kny widok kolegiaty Theodora Bl\u00e4tterbauera, legnickiego malarza i profesora rysunku, (cho\u0107 z kilkuletnim g\u0142ogowskim epizodem), otwiera feeri\u0119 barw i kalendarium dziej\u00f3w. Czytelnik w\u0119druje w\u015br\u00f3d wizerunk\u00f3w przez lata tworzenia i dzia\u0142ania kapitu\u0142y kolegiackiej oraz poznaje tworz\u0105cych j\u0105 ludzi. Architektura kolegiaty i jej zabytki opatrzone s\u0105 imponujac\u0105 ikonografi\u0105. Autorom uda\u0142o si\u0119 dotrze\u0107 prawie we wszystkie miejsca, kt\u00f3re gromadz\u0105 dokumentacj\u0119 obiekt\u00f3w sakralnych \u015al\u0105ska. Edytor uzupe\u0142ni\u0142 prezentacj\u0119 artystyczn\u0105 wyobra\u017ani\u0105. W po\u0142owie XX wieku chrze\u015bcija\u0144ska Europa nie da\u0142a szans temu zabytkowi. \u00d3wczesni Hunowie doprowadzili do zag\u0142ady. A potem nast\u0105pi\u0142 czas odbudowy. Efektywnych dzia\u0142a\u0144 wielu zaanga\u017cowanych ludzi, kt\u00f3rym przewodzili: ks. pra\u0142at Ryszard Dobro\u0142owicz i prof. Olgierd Czerner. Dzi\u015b wiedzie do dalszych prac ks. kanonik Rafa\u0142 Zendran.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Symboliczn\u0105 klamr\u0105 spinaj\u0105c\u0105 i zamykaj\u0105c\u0105 album s\u0105 umieszczone obok siebie trzy fotografie pokazuj\u0105ce jak wygl\u0105da\u0142 przez lata ten fragment prezbiterium, gdzie przetrwa\u0142 zag\u0142ad\u0119 pos\u0105g ksi\u0119\u017cnej Salomei, zamurowany w jednej ze \u015bcian.   <\/p>\n\n\n\n

1290, 22.11.,<\/strong>  jak pisze Blaschke, ksi\u0105\u017c\u0119 Henryk III (dux Slezie et dominus Glogoviae) nada\u0142 swemu w\u00f3jtowi Ottonowi prawo za\u0142o\u017cenia miasta W\u0105sosz (Herrnstadt) pod G\u00f3r\u0105 na prawie niemieckim. Prof. Tomasz Jurek \u0142\u0105czy ten fakt ze zmian\u0105 relacji G\u0142ogowczyka z ksi\u0119ciem Henrykiem Grubym. Sytuacja na pograniczu mia\u0142a si\u0119 stabilizowa\u0107. Henryk zyska\u0142 pewne nabytki w okolicach Legnicy. Jednak tarcia na pograniczu trwa\u0142y jeszcze przez kolejne lata. Kruchy pok\u00f3j mia\u0142a przynie\u015b\u0107 ugoda w 1294 roku.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Henryk III, piecz\u0119\u0107, (W. Fabija\u0144ski, Dawne piecz\u0119cie na Dolnym \u015al\u0105sku, Wroc\u0142aw 1980)<\/p>\n\n\n\n

147<\/strong>6<\/strong>, listopad<\/strong>, <\/strong> <\/strong>wybucha wojna ksi\u0119cia \u017caga\u0144skiego Jana II z Brandenburgi\u0105 o spadek po zmar\u0142ym ks. g\u0142ogowskim Henryku XI. Margrabia Jan, syn Elektora brandenburskiego Albrechta Achillesa, brat ksi\u0119\u017cny wdowy do\u015b\u0107 energicznie post\u0119powa\u0142 sobie z przejmowaniem w\u0142adztwa siostry. Ostatni g\u0142ogowski ksi\u0105\u017c\u0119 piastowski zmar\u0142 bezpotomnie 22 lutego tego roku. Jego szwagier przej\u0105\u0142 miasta, wyznaczy\u0142 namiestnika Ottona Schenka. Ten ostatni zach\u0142anno\u015bci\u0105 obr\u00f3ci\u0142 przeciwko sobie i Brandenburczykom wi\u0119kszo\u015b\u0107 spo\u0142eczno\u015bci ksi\u0119stwa. Stany uzna\u0142y, \u017ce prawa do spadku nale\u017c\u0105 si\u0119 ksi\u0119ciu Janowi II, kuzynowi zmar\u0142ego. Ten zdecydowa\u0142 o zbrojnej egzekucji swoich nale\u017cno\u015bci. <\/p>\n\n\n\n

Tak rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 g\u0142ogowska wojna sukcesyjna. <\/p>\n\n\n\n

1<\/strong>58<\/strong>2<\/strong>, 1<\/strong>7<\/strong>.11.,<\/strong> zapisa\u0142 historyk g\u0142ogowski, \u017ce tego dnia \u201epewna kobieta powszechnie zwana „z\u0142ym Janem” zosta\u0142a obwiniona o zaczarowanie innej kobiety na miejscu pogrzebu tak, \u017ce ta wpad\u0142a w ci\u0119\u017ck\u0105 chorob\u0119. Oskar\u017cona zosta\u0142a osadzona w wi\u0119zieniu, jednak w\/g wyroku s\u0105du apelacyjnego zwolniona zosta\u0142a od tortury, gdy\u017c wskaz\u00f3wki i podejrzenia prawne by\u0142y niedostatecznie wykazane. Zagro\u017cono jej jednak, je\u017celi podobne obwinienia jeszcze raz spadn\u0105 na ni\u0105, wyst\u0105pi\u0105 przeciw niej bardzo ostro\u201d.<\/p>\n\n\n\n

1<\/strong>610<\/strong>, 1<\/strong>8<\/strong>.11.,<\/strong>  tego dnia pono\u0107 \u201eroznios\u0142o si\u0119, \u017ce \u017cona bogatego siodlarza Stanis\u0142awa Sterzera przynios\u0142a do domu beczu\u0142k\u0119 piwa i z tego swemu m\u0119\u017cowi, kt\u00f3ry nie mia\u0142 ch\u0119ci pi\u0107 – przypi\u0142a. Gdy napoju nie pob\u0142ogos\u0142awi\u0142, tylko spokojnie si\u0119 zachowywa\u0142, wypowiedzia\u0142a s\u0142owa: Poniewa\u017c nie chcia\u0142e\u015b pob\u0142ogos\u0142awi\u0107 napoju, chcia\u0142abym si\u0119 napi\u0107 do diab\u0142a, kt\u00f3ry mi ju\u017c dok\u0142adnie co\u015b da. Po tym gdy ona wi\u0119cej piwa chcia\u0142a przynie\u015b\u0107 z piwnicy, zosta\u0142a uj\u0119ta przez jak\u0105\u015b niepoj\u0119t\u0105 si\u0142\u0119 i rzucona od jednej \u015bciany do drugiej. Co\u015b wyrwa\u0142o jej warkocze z w\u0142osami. Le\u017ca\u0142a tak p\u00f3\u0142 martwa a cyrulicy musieli jej co\u015b nieco\u015b zaszy\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n

1629<\/strong>, 16.11.,<\/strong>  przybyli kilka lat wcze\u015bniej do miasta jezuici otrzymali od cesarza Ferdynanda II zgod\u0119 na budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a i kolegium jezuit\u00f3w. Ale poszukiwanie i pozyskanie dzia\u0142ki trwa\u0142o blisko \u0107wier\u0107 wieku, bo d\u0142ugi czas ci\u0105gn\u0119\u0142a si\u0119 wyniszczaj\u0105ca wojna (trzydziestoletnia).<\/p>\n\n\n\n

\u201eNajpierw wzi\u0119li pod uwag\u0119 ju\u017c wcze\u015bniej posiadany plac przy klasztorze dominikan\u00f3w, kt\u00f3ry rada tam\u017ce zdawa\u0142a si\u0119 wybra\u0107 przez odbudowania tam po\u0142o\u017conych wypalonych budynk\u00f3w. Jednak stwierdzono, \u017ce miejsce jako po\u0142o\u017cone blisko fortyfikacji nie jest stosowne. Tak\u017ce drugi im ju\u017c oddany plac, na kt\u00f3rym dzi\u015b stoi „\u0141od\u017a Chrystusowa” i obejmowa\u0142a w\u00f3wczas Rynek Solny, masztalarni\u0119, izb\u0119 tortur i wi\u0119zienie, znalaz\u0142o u jezuit\u00f3w dodatkowe w\u0105tpliwo\u015bci i znowu tego zaniechano\u201d.  W ko\u0144cu dosz\u0142o 19 wrze\u015bnia 1653 roku pomi\u0119dzy miastem a jezuitami do zgody. Zakon otrzyma\u0142 znany dzi\u015b teren u wej\u015bcia na Rynek \u201eo rozmiarach 157 \u0142okci na wsch\u00f3d i 94.5 \u0142okcia na po\u0142udnie. Obejmowa\u0142 15 (najcz\u0119\u015bciej pustych) pogorzelisk, 7 ca\u0142ych i 8 p\u00f3\u0142 uprawnie\u0144 piwowarskich obok dom\u00f3w piwowarskich i s\u0142odowni. Za to odst\u0105pili jezuici miastu tereny zawieraj\u0105ce m.in. Rynek Solny, masztalarni\u0119, wi\u0119zienie, mieszkanie izby tortur jak i poprzedni plac przy ko\u015bciele dominikan\u00f3w\u201d.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Ko\u015bci\u00f3\u0142 pw. Bo\u017cego Cia\u0142a (pojezuicki) w 1959 roku, w trakcie powojennej odbudowy. (fot. Tadeusz Wojciechowski)<\/p>\n\n\n\n

1794, 22.11.,<\/strong> przyby\u0142 z Wroc\u0142awia do G\u0142ogowa, po wielu latach studi\u00f3w i artystycznych podr\u00f3\u017cy Johan Kasper F\u00f6rster (ur. 22.01.1772 w Z\u0105bkowicach). Do\u015b\u0107 szybko zosta\u0142 zaakceptowany w mieszcza\u0144skim kr\u0119gu. Rok p\u00f3\u017aniej o\u017ceni\u0142 si\u0119 z katoliczk\u0105, c\u00f3rk\u0105 szewca, Mari\u0105 Ann\u0105 Rittler. Zamieszka\u0142 po wschodniej stronie rynku. Sta\u0142 si\u0119 wzi\u0119tym i uznanym g\u0142ogowskim artyst\u0105. W\u015br\u00f3d pi\u0119ciorga dzieci tylko troje do\u017cy\u0142o lat doros\u0142ych. Heinrich Ernst, (p\u00f3\u017aniejszy biskup i hierarcha katolicki), przyszed\u0142 na \u015bwiat 24 listopada 1799 roku w G\u0142ogowie i do\u017cy\u0142 82 lat. Jego brat Eduard Joseph, (kt\u00f3ry urodzi\u0142 si\u0119 w 1806 roku w K\u0142obuczynie), odziedziczy\u0142 talent po ojcu. By\u0142 nauczycielem rysunku i kaligrafii w gimnazjum w K\u0142odzku. Zmar\u0142 w trakcie kuracji w L\u0105dku Zdroju w wieku 58 lat.  Czas okupacji napoleo\u0144skiej Jan Kasper F\u00f6rster z rodzin\u0105 sp\u0119dzi\u0142 w K\u0142obuczynie. W tamtejszym ko\u015bciele widoczne by\u0142y \u015blady jego aktywno\u015bci artystycznej w postaci drogi krzy\u017cowej. By\u0107 mo\u017ce by\u0142 autorem innej te\u017c pracy (o czym b\u0119dzie ni\u017cej). Pozostawi\u0142 po sobie notatnik zawieraj\u0105cy m.in. opis dzia\u0142alno\u015bci zawodowej. Z racji, \u017ce po wojennych kataklizmach pozosta\u0142o niewiele materialnych dowod\u00f3w jego prac, notatnik oddaje zaanga\u017cowanie i pracowito\u015b\u0107. Malowa\u0142 i nak\u0142ada\u0142 polichromie na ko\u015bcielne sprz\u0119ty liturgiczne, meble. By\u0142 autorem wyposa\u017cenia ko\u015bcio\u0142\u00f3w w G\u00f3rze, Grodowcu, Starym Str\u0105czu, Wilkowie, Wschowie, Zielonej G\u00f3rze, Szlichtyngowej, Kolsku, Szprotawie, Polkowicach i innych okolicznych miejscowo\u015bciach. Przyjmowa\u0142 zam\u00f3wienia ze \u015bwi\u0105ty\u0144 r\u00f3\u017cnych wyzna\u0144, cho\u0107 g\u0142\u00f3wnie katolickich. By\u0142 wzi\u0119tym malarzem \u2013 dekoratorem, obrazy, jak pisze badaczka jego los\u00f3w Joanna Lubos-Kozie\u0142, malowa\u0142 tylko okazjonalnie. Podkre\u015bla r\u00f3wnie\u017c, \u017ce notatnik nie zawiera opis\u00f3w wszystkich dokona\u0144 mistrza. Artysta po \u015bmierci \u017cony w 1823 roku mia\u0142 wyprowadzi\u0107 si\u0119 z G\u0142ogowa. Zamieszka\u0142 z synem Heinrichem, kt\u00f3ry pi\u0105\u0142 si\u0119 po szczeblach hierarchii we wroc\u0142awskiej diecezji ko\u015bcio\u0142a katolickiego. Zmar\u0142 3 lutego 1850 roku.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

W 2019 roku przy ko\u015bciele w K\u0142obuczynie powsta\u0142a inicjatywa odkrycia i odrestaurowania  malowid\u0142a ,,Ukrzy\u017cowanie Chrystusa – Golgota\u201d jak napisa\u0142 do Wehiku\u0142u czasu Janusz Michalski z K\u0142obuczyna. Prace prowadzone s\u0105 pod nadzorem prof. Gra\u017cyny Schulze-G\u0142azik z Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Krakowie. Jej studentka  Renata Palka, na podstawie tej restauracji wykona\u0142a prac\u0119 magistersk\u0105 pt. ,,Problemy ods\u0142aniania, konserwacji i restauracji malowid\u0142a ze scen\u0105 Golgoty w ko\u015bciele pw. \u015bw. Jadwigi \u015al\u0105skiej w K\u0142obuczynie, zamalowanego inn\u0105 kompozycj\u0105 w XX wieku\u201d.<\/p>\n\n\n\n

Wed\u0142ug ostatnich bada\u0144 jak pisze p. Janusz wielce prawdopodobne jest, \u017ce  autorem malowid\u0142a na \u0142uku t\u0119czowym ko\u015bcio\u0142a w K\u0142obuczynie mo\u017ce by\u0107 Jan Kasper F\u00f6rster. Fotografia przedstawia prace ods\u0142oni\u0119cia centralnej cz\u0119\u015bci z motywem ukrzy\u017cowania Chrystusa. (Fot. Janusz Michalski)<\/p>\n\n\n\n

1856, 13.11.,<\/strong> przeniesiono na Ostr\u00f3w Tumski Instytut dla Sierot imienia Fryderyka Wilhelma. Na dzia\u0142ce miejskiej zakupionej od by\u0142ego burmistrza Berndta (Plac Katedralny 11) wzniesiono nowy obiekt. Dotychczas u\u017cytkowane pomieszczenia powi\u0119kszy\u0142y baz\u0119 miejskiego szpitala dla chorych i niedo\u0142\u0119\u017cnych. Wraz z przeprowadzk\u0105 zak\u0142ad otrzyma\u0142 pe\u0142n\u0105 samodzielno\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Fragment planu G\u0142ogowa z 1910 roku obejmuj\u0105cy Ostr\u00f3w Tumski. Numerem 35 oznaczono miejsce, w kt\u00f3rym znajdowa\u0142 si\u0119 Sierociniec Miejski (Stadtisch Weisenhaus).<\/p>\n\n\n\n

1930<\/strong>, w listopadzie<\/strong>, mia\u0142a si\u0119 odby\u0107 licytacja przemkowskiej rezydencji arystokratycznej. Eugeniusz Cipura z Przemkowa znalaz\u0142 i opublikowa\u0142 notk\u0119 zamieszczon\u0105 w pi\u015bmie \u201eOr\u0119downik Ostrowski\u201d: pismo na powiat ostrowski i miasto Ostr\u00f3w, Odolan\u00f3w, Mikstat, Sulmierzyce, Raszk\u00f3w i Skalmierzyce:<\/p>\n\n\n\n

 Licytuj\u0105 maj\u0105tek szwagierki Wilusia<\/strong>.<\/em><\/p>\n\n\n\n

W listopadzie (1930-wm) odb\u0119dzie si\u0119 w Primkenau na \u015al\u0105sku niem. przymusowa licytacja w\u0142asno\u015bci ksi\u0119\u017cny wdowy Marji Doroty von Schleswig-Holstein, szwagierki b. cesarza Wilhelma II. Licytacj\u0105 wedle doniesie\u0144 urz\u0119dowych, obj\u0119te s\u0105: wielki maj\u0105tek, 2 parcele i kilka cegielni. Ksi\u0119\u017cna przed niejakim\u015b czasem zaproponowa\u0142a sprzeda\u017c swych d\u00f3br miastu G\u0142ogowowi, potem jednak z niewiadomych powod\u00f3w cofn\u0119\u0142a sw\u0105 propozycj\u0119, pomimo \u017ce miasto nie uchyla\u0142o si\u0119 od kupna. Sytuacja finansowa ksi\u0119\u017cny od tego czasu jednak tak si\u0119 pogorszy\u0142a, \u017ce dzi\u015b grozi ju\u017c licytacja.<\/em><\/p>\n\n\n\n

\u0179r\u00f3d\u0142o: Gazeta \u201eOr\u0119downik Ostrowski\u201d nr 61, rok 79 z dnia 1 sierpnia 1930 roku, z profilu Eugeniusza Cipury.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Pa\u0142ac w Przemkowie, (ze zbior\u00f3w E. Cipury)<\/p>\n\n\n\n

1945<\/strong>, 6.11.<\/strong>, we wtorek, o godz. 16 na dworzec w Lesznie, przyjecha\u0142 in\u017cynier Tadeusz Wola\u0144ski, kt\u00f3ry w S\u0142awie \u015al\u0105skiej kierowa\u0142 g\u0142ogowskim Inspektoratem Powiatowym Pa\u0144stwowego Urz\u0119du Repatriacyjnego. W sk\u0142adzie tzw. 13 transportu oszmia\u0144skiego przyby\u0142a dzi\u015b jego \u017cona Estella Wola\u0144ska. Wyruszy\u0142a spod Kowna do Polski blisko 20 dni wcze\u015bniej, 15 pa\u017adziernika. Dotychczasowych mieszka\u0144c\u00f3w kres\u00f3w wschodnich wieziono na Ziemie Zachodnie w 73 wagonach, przez Wilno i Prusy Wschodnie. Zapisa\u0142a: \u2013 \u201ejechali\u015bmy z ca\u0142ym dobytkiem a wi\u0119c z krowami, ko\u0144mi, owcami, kurami, indykami umieszczonymi na lorach\u201d.<\/p>\n\n\n\n

Przez nast\u0119pne lata pani Estella (1898-1999) dzia\u0142a\u0142a na polu upowszechniania wiedzy o muzyce i uczy\u0142a gry na instrumentach. W 1950 roku sta\u0142a si\u0119 wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 g\u0142ogowskiego, Spo\u0142ecznego Ogniska Muzycznego. Do 1976 roku mieszka\u0142a w S\u0142awie, p\u00f3\u017aniej w G\u0142ogowie. Rada Miejska wyr\u00f3\u017cni\u0142a j\u0105 godno\u015bci\u0105 Honorowego Obywatela Miasta. 1968, 26.11.,<\/strong>  w Berlinie (wtedy wschodnim, stolicy Niemieckiej Republiki Demokratycznej) zmar\u0142 Arnold Zweig. Ten niemiecki pisarz i pacyfista urodzi\u0142 si\u0119 10 listopada 1887 w G\u0142ogowie w rodzinie \u017cydowskiego rzemie\u015blnika. Opu\u015bcili miasto i przenie\u015bli si\u0119 do Katowic na skutek eksces\u00f3w antysemickich. Tam przysz\u0142y znany pisarz odebra\u0142 staranne wykszta\u0142cenie. Bra\u0142 udzia\u0142 w pierwszej wojnie \u015bwiatowej, pod jej koniec pracowa\u0142 w wydziale prasowym sztabu frontu wschodniego w Kownie. Po prze\u017cyciach z okresu I wojny \u015bwiatowej pozosta\u0142 zaanga\u017cowanym pacyfist\u0105, a tak\u017ce zetkn\u0105\u0142 si\u0119 z wschodnioeuropejskim syjonizmem. Od 1923 roku mieszka\u0142 w Berlinie, by\u0142 redaktorem \u017cydowskiego pisma \u201eJ\u00fcdischen Rundschau\u201d. W tym okresie by\u0142 bardzo zaanga\u017cowany w dzia\u0142alno\u015b\u0107 syjonistyczn\u0105. Po przej\u0119ciu w\u0142adzy przez hitlerowc\u00f3w w 1933 roku zmuszony by\u0142 opu\u015bci\u0107 Niemcy; poprzez Czechos\u0142owacj\u0119 i Szwajcari\u0119 dotar\u0142 do Francji, gdzie zatrzyma\u0142 si\u0119 na d\u0142u\u017cej i spotka\u0142 si\u0119 z innymi niemieckimi emigrantami m.in. z Tomaszem Mannem i Bertoltem Brechtem. Ze wzgl\u0119du na swoje syjonistyczne przekonania wyjecha\u0142 do Palestyny. Wydawa\u0142 tam niemieckoj\u0119zyczne pismo emigracyjne \u201eOrient\u201d. Podczas pobytu w Palestynie zrazi\u0142 si\u0119 do syjonizmu i zacz\u0105\u0142 si\u0119 coraz bardziej sk\u0142ania\u0107 ku socjalizmowi. W roku 1948 zdecydowa\u0142 si\u0119 powr\u00f3ci\u0107 do Niemiec Wschodnich. Po wojnie pe\u0142ni\u0142 funkcje w aparacie w\u0142adzy NRD i uczestniczy\u0142 w ruchu pokojowym (mi\u0119dzy innymi by\u0142 delegatem na Kongresy Pokojowe w Pary\u017cu i Warszawie). 22 listopada 1950 w Warszawie na II Kongresie Obro\u0144c\u00f3w Pokoju zosta\u0142 wybrany w sk\u0142ad \u015awiatowej Rady Pokoju.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Arnold Zweig (fot. za www.welt.de).<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jubileusz Huty Miedzi \u201eG\u0142og\u00f3w\u201d obchodzony jest skromnie, ale d\u0142ugo, prawie przez ca\u0142y rok. Upami\u0119tniany jest r\u00f3\u017cnymi metodami. 18 listopada w MOK odb\u0119dzie si\u0119 konferencja popularnonaukowa \u201e50 lat Huty Miedzi \u201eG\u0142og\u00f3w\u201d. Jej integraln\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 b\u0119d\u0105 wystawy towarzysz\u0105ce: fotograficzna oraz wydawnictw i … Czytaj dalej →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1595"}],"collection":[{"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1595"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1595\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1608,"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1595\/revisions\/1608"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1595"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1595"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1595"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}