{"id":2509,"date":"2025-10-06T18:20:45","date_gmt":"2025-10-06T16:20:45","guid":{"rendered":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/?p=2509"},"modified":"2025-10-06T18:20:45","modified_gmt":"2025-10-06T16:20:45","slug":"wehikul-czasu-pazdziernik-2025-rok-17-200","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/2025\/10\/06\/wehikul-czasu-pazdziernik-2025-rok-17-200\/","title":{"rendered":"Wehiku\u0142 czasu – pa\u017adziernik 2025 (rok 17\/200)"},"content":{"rendered":"\n

Dzisiejszy, pa\u017adziernikowy Wehiku\u0142 czasu nosi numer 200. Za nami dwie\u015bcie miesi\u0119cy, czyli blisko 18 lat przedstawiania wydarze\u0144 z przesz\u0142o\u015bci G\u0142ogowa. \u00a0<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Znana winieta naszego miesi\u0119cznika dzi\u015b opatrzona zosta\u0142a\u00a0 liczb\u0105 200<\/p>\n\n\n\n

Rok osiemdziesi\u0119ciolecia \u2013 rok jubileuszy<\/strong>. Za nami huczne, radosne i sympatyczne obchody rocznicy I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego. G\u0142ogowski \u201eHogwart\u201d \u2013 jak szko\u0142\u0119 nazywaj\u0105 niekt\u00f3rzy \u2013 korzenie ma w S\u0142awie, a w budynku przedwojennej szko\u0142y Pestalloziego zago\u015bci\u0142 dopiero w 1950 r. Wehiku\u0142 \u2013 absolwent \u201emechanika\u201d przypomina, wi\u0119c, \u017ce najstarsz\u0105 szko\u0142\u0105 ponadpodstawow\u0105 w mie\u015bcie nad Odr\u0105 jest obecny Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Politechnicznych, kt\u00f3ry wiosn\u0105 1946 roku rozpocz\u0105\u0142 zapisy do otwieranej szko\u0142y w obecnej PSM.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Swoj\u0105 histori\u0119 w G\u0142ogowie I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce zacz\u0119\u0142o pisa\u0107 jako jedenastoletnia szko\u0142a og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ca. Na 1 klasa Szko\u0142y Podstawowej tu\u017c przed zako\u0144czeniem nauki w czerwcu 1953 r. <\/em>W\u015br\u00f3d dzieci m.in. Ew Juszkiewicz\u00f3wna, c\u00f3rka pierwszego polskiego lekarza w G\u0142ogowie i W\u0142odek Pozlewicz, syn pierwszego dow\u00f3dcy g\u0142ogowskiego garnizonu i 112 pu\u0142ku artylerii ci\u0119\u017ckiej. (Z albumu E. Bogusz)<\/p>\n\n\n\n

Bogdan Kaleta <\/strong>z G\u0142ogowa miesi\u0105c temu wr\u00f3ci\u0142 z rowerowej podr\u00f3\u017cy! Wehiku\u0142 mu towarzyszy\u0142 i informowa\u0142 m.in. o zbli\u017caj\u0105cym si\u0119 zako\u0144czeniu rajdu po Skandynawii. Niestety, zawirowania z edycj\u0105 poprzedniego wydania powoduj\u0105, \u017ce przypominamy: g\u0142ogowski emeryt w czasie 112 dni podr\u00f3\u017cy pokona\u0142 9 tysi\u0119cy kilometr\u00f3w, przez sze\u015b\u0107 kraj\u00f3w! Gratulujemy wyczynu.<\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n

Pojazd g\u0142ogowianina przed wile\u0144sk\u0105 katedr\u0105 (fot. B. Kaleta)<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Z lektur Wehiku\u0142u (152)<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Blisko 20 lat temu ukaza\u0142o si\u0119 II wydanie wa\u017cnej dla historii Polski pracy pozna\u0144skiego historyka:<\/p>\n\n\n\n

Tomasz Jurek,  Dziedzic Kr\u00f3lestwa Polskiego, ksi\u0105\u017c\u0119 g\u0142ogowski Henryk (1274-1309).<\/strong> Krak\u00f3w 2006 (wyd. II)<\/p>\n\n\n\n

Prof. dr hab. Tomasz Jurek jest wybitnym znawc\u0105 historii \u015bredniowiecza, mediewist\u0105 specjalizuj\u0105cym si\u0119 szczeg\u00f3lnie w dziejach Wielkopolski i \u015al\u0105ska. W trakcie XXI Powszechnego Zjazdu Historyk\u00f3w Polskich w 2024 roku, w Bia\u0142ymstoku, otrzyma\u0142 Nagrod\u0119 im. Joachima Lelewela, Polskiego Towarzystwa Historycznego, w kategorii historia \u015bredniowiecza. I w\u0142a\u015bnie tam w trakcie dyskusji nad Annales Kaspra Borgeniego wydanego w G\u0142ogowie, przypomnia\u0142 o swoich zainteresowaniach \u015bredniowieczem nad Odr\u0105. M.in. Tomasz Jurek wyg\u0142osi\u0142 referat \u201ePowstanie ksi\u0119stwa g\u0142ogowskiego\u201d, podczas sesji popularnonaukowej \u2013 750-lecia powstania ksi\u0119stwa g\u0142ogowskiego, w 2001 roku. <\/strong><\/p>\n\n\n\n

Profesor dla wielu g\u0142ogowian znany jest przede wszystkim jako biograf Henryka III G\u0142ogowczyka, rywala W\u0142adys\u0142awa \u0141okietka do tronu polskiego. Po\u015bwi\u0119ci\u0142 swojemu bohaterowi wiele lat studi\u00f3w.  Drugie wydanie zachowuje g\u0142\u00f3wny kszta\u0142t pierwowzoru, ale uaktualniony o ostatnie ustalenia. Wa\u017cnym aneksem jest odkryty na pocz\u0105tku XXI wieku \u201ezabytek poezji \u0142aci\u0144skiej z pocz\u0105tk\u00f3w XIV wieku\u201d \u2013 Lubi\u0105skie epitafium ksi\u0119cia Henryka g\u0142ogowskiego opracowany wsp\u00f3lnie z filologiem Micha\u0142em Rzepiel\u0105. Zosta\u0142o r\u00f3wnie\u017c wzbogacone o bibliografi\u0119 oraz indeks os\u00f3b i geograficzny w jednym zestawieniu. Szczeg\u00f3lnie ten ostatni pomaga czytelnikom, bowiem jest r\u00f3wnie\u017c zbiorem przedmiotowym.<\/p>\n\n\n\n

Ksi\u0105\u017cka, mimo up\u0142ywu czasu, jest wci\u0105\u017c aktualna. Polecamy.<\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n

Zwracamy uwag\u0119 na logo TZG umieszczone na ok\u0142adce<\/p>\n\n\n\n

Poczt\u00f3wka ze <\/strong>\u015a<\/strong>l<\/strong>\u0105<\/strong>ska (33)<\/strong><\/p>\n\n\n\n

W Borach Dolno\u015bl\u0105skich, niedaleko Boles\u0142awca, skrywa si\u0119 imponuj\u0105ce centrum konferencyjno-wypoczynkowe o \u015bredniowiecznych korzeniach \u2013 Zamek w Kliczkowie.<\/p>\n\n\n\n

Po raz pierwszy us\u0142ysza\u0142em nazw\u0119 Kliczk\u00f3w w 1971 roku z relacji koleg\u00f3w, legnickich harcerzy, kt\u00f3rzy wr\u00f3cili z letniego obozu. Po raz kolejny ju\u017c w XXI wieku, kiedy Wojtek uczestniczy\u0142 w imprezie \u201eBlues nad Bobrem\u201d. Wiedzia\u0142em wi\u0119c, \u017ce jest to wie\u015b nad Kwis\u0105 z interesuj\u0105cym zabytkiem. Kiedy dotar\u0142y do Wehiku\u0142u poczt\u0105 zdj\u0119cia Czytelnika, piszemy o zamku w \u201ePoczt\u00f3wce\u201d.<\/p>\n\n\n\n

Znawca historii okolic, zaprzyja\u017aniony z Wehiku\u0142em czasu Zbigniew Macho\u0144 w ksi\u0105\u017cce \u201eKsi\u0105\u017c\u0119 Bolko I Surowy\u201d, wydanej w Polkowicach w 2023 roku informuje, \u017ce \u201epierwsza wzmian\u00adka o zamku w Kliczkowie Castrum Clieczchdorf<\/em> pochodzi z roku 1297. W\u00f3wczas to ksi\u0105\u017c\u0119 \u015bwidnicko-jaworski Bolko I Surowy poleci\u0142 zbudowa\u0107 t\u0119 warowni\u0119 na skarpie rzeki Kwisy. Zamek stanowi\u0142 jedno z ogniw fortyfikacji chroni\u0105cych ksi\u0119stwo przed najazdami pa\u0144stwa czeskiego\u201d.<\/p>\n\n\n\n

Potem posiad\u0142o\u015b\u0107 przechodzi\u0142a w r\u0119ce spadkobierc\u00f3w ksi\u0105\u017c\u0119cego rodu. Nast\u0119pnie sta\u0142a si\u0119 siedzib\u0105 \u015bl\u0105skich mo\u017cnow\u0142adc\u00f3w Rechenberg\u00f3w, von Schellendorf, von Frankenberg, czy znanych cho\u0107by z posiad\u0142o\u015bci w \u017barach von Prom\u00adnit\u00f3w. Uk\u0142ad przestrzenny i wygl\u0105d obecny zamku ukszta\u0142towa\u0142 hrabia Fryderyk zu Solms-Baruth, w\u0142adaj\u0105cy Kliczkowem przez ponad 40 lat na prze\u0142omie XIX i XX wieku. Przez ma\u0142\u017ce\u0144stwo z Luiz\u0105 von Hochberg z Ksi\u0105\u017ca, jedyn\u0105 c\u00f3rk\u0105 ksi\u0119cia pszczy\u0144skiego, wszed\u0142 do arystokratycznej rodziny.<\/p>\n\n\n\n

Po wojnie, kt\u00f3ra przynios\u0142a zniszczenia, dewastacj\u0119 i z\u0142odziejstwo, obiekt trafi\u0142 w r\u0119ce LWP i Nadle\u015bnictwa, kt\u00f3re niestety nie zapewni\u0142y nale\u017cytej ochrony i konserwacji. Nie pomog\u0142a w latach 70. Politechnika Wroc\u0142awska ze swoimi pr\u00f3bami rekonstrukcji. W ko\u0144cu tysi\u0105clecia zamek przekazano w prywatne r\u0119ce. Po odbudowie, jak prezentuj\u0105 na stronach www zarz\u0105dzaj\u0105cy, \u201ezabytek pe\u0142ni fun\u00adkcj\u0119 o\u015brodka szkoleniowo-wypoczynkowego z komfortowym hotelem oraz pe\u0142nym zapleczem rekreacyjno-gastronomicznym. W jego wn\u0119trzach zachowa\u0142y si\u0119 pi\u0119\u00adknie odrestaurowane pomieszczenia, m.in. dawna Biblioteka<\/em>, Sala Dworska<\/em> zwa\u00adna niegdy\u015b Bia\u0142\u0105<\/em>, Sala Kominkowa<\/em> ze wspartym na sze\u015bciu n\u00f3\u017ckach piecem i eklektyczna Sala Teatralna<\/em>, kt\u00f3rej centraln\u0105 ozdob\u0119 stanowi okaza\u0142a polichromia z motywem my\u015bliwskim\u201d.<\/p>\n\n\n\n

Zapraszamy do Kliczkowa.<\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n

Zamek w Kliczkowie<\/p>\n\n\n\n

1490<\/strong>, <\/strong>2.10<\/strong>., 530 lat temu, ksi\u0105\u017c\u0119 g\u0142ogowski Jan Korwin, syn zmar\u0142ego w kwietniu tego roku kr\u00f3la Czech i W\u0119gier, Macieja, zwolni\u0142 swoich poddanych w ksi\u0119stwie g\u0142ogowsko-\u017caga\u0144skim z przysi\u0119gi ho\u0142downiczej. Zako\u0144czy\u0142 si\u0119 okres wojen w ksi\u0119stwie i walki o wp\u0142yw stan\u00f3w na sprawuj\u0105cych w\u0142adz\u0119. Tym samym znikn\u0119\u0142o nazwisko Korwina z historii \u015bl\u0105skiej. Ale zachowa\u0142 si\u0119 na wieczn\u0105 rzeczy pami\u0105tk\u0119, korwinowski herb \u2013 czarny kruk \u2013 w pi\u0119ciopolowej tarczy herbowej G\u0142ogowa.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Kruk Korwin\u00f3w w herbie miasta umieszczonym w ko\u0144cu lat czterdziestych XX wieku w siedzibie \u00f3wczesnej Wroc\u0142awskiej Rady Federacji Stowarzysze\u0144 Naukowo-Technicznych Naczelnej Organizacji Technicznej przy ul. Pi\u0142sudskiego 74 we Wroc\u0142awiu (budynek powsta\u0142 w ko\u0144cu XIX wieku). W wielkim wirydarzu, sercu obiektu, otoczonym kru\u017cgankami i przykrytym szklanym dachem, umieszczono herby o\u015bmiu miast Dolnego \u015al\u0105ska. Na jednym z pilastr\u00f3w, nad herbem Brzegu widnieje pi\u0119ciopolowy herb G\u0142ogowa. I tu ciekawostka. G\u0142owa byka na \u017c\u00f3\u0142tym polu, a nie jak obecnie na czerwonym. (Fot. M. Jagodzi\u0144ska dzi\u0119ki odkryciu i podpowiedzi G. My\u015bk\u00f3w).<\/p>\n\n\n\n

1<\/strong>605<\/strong>, <\/strong>16<\/strong>.10<\/strong>., 420 lat temu,<\/strong>\u00a0 od tego dnia wdowa, kt\u00f3ra \u201e\u017cy\u0142a w rozpu\u015bcie<\/em>\u201d z niewymienionym przez kronikarza, z nazwiska szlachcicem, musia\u0142a kl\u0119cze\u0107 przez trzy niedziele z kolei przed wielkim o\u0142tarzem fary. Darowano jej \u0142askawie zakucie w \u017celazn\u0105 obr\u0119cz, kt\u00f3r\u0105 w ubieg\u0142ym miesi\u0105cu przybito do drzwi przyko\u015bcielnego cmentarza. Zamykano w niej rozpustnik\u00f3w p\u0142ci obojga. Jednak w tym przypadku, nieznana jest kara, kt\u00f3ra spotka\u0142a m\u0119\u017cczyzn\u0119.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Wspomniana wy\u017cej fara, jak nazywano ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny. W przypadku G\u0142ogowa by\u0142 to ko\u015bci\u00f3\u0142 pw. \u015bw. Miko\u0142aja, tu w ruinie po II wojnie \u015bwiatowej. Zdj\u0119cie nieznanego autora zosta\u0142o zrobione w latach pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych. Po prawej stronie wida\u0107 istniej\u0105cy do dzi\u015b mur otaczaj\u0105cy posesj\u0119 S\u0105du Powiatowego.<\/p>\n\n\n\n

1808<\/strong>, <\/strong>23.10<\/strong>., o odpowiedzialno\u015bci dow\u00f3dcy twierdzy. Tego dnia, genera\u0142 lejtnant Franz Joachim von Reinhardt i genera\u0142 major Otto Sigismund von der Marwitz stan\u0119li przed s\u0105dem wojennym za poddanie G\u0142ogowa. Pierwszy by\u0142 wicegubernatorem a drugi komendantem placu [komendantem garnizonu] w twierdzy G\u0142og\u00f3w w ko\u0144cu listopada 1806 r. Dowodzili obron\u0105 i do\u015b\u0107 szybko, bo ju\u017c 2 grudnia podpisali akt kapitulacji.<\/p>\n\n\n\n

Osadzono ich w K\u0142odzku, a stryczek wisia\u0142 nad g\u0142owami. Wicegubernator swoj\u0105 decyzj\u0119 o kapitulacji uzasadnia\u0142 racjonalnie w czterech punktach: liczebno\u015b\u0107 za\u0142ogi nie pozwala\u0142a na skuteczn\u0105 obron\u0119 umocnie\u0144 twierdzy; jej stan moralny, szczeg\u00f3lnie trzecich batalion\u00f3w pu\u0142k\u00f3w piechoty z\u0142o\u017conych z Polak\u00f3w stwarza\u0142 zagro\u017cenie od wewn\u0105trz; nast\u0105pi\u0142o wzmocnienie nieprzyjacielskiej artylerii obl\u0119\u017cniczej; nie by\u0142o nadziei na odsiecz. Argumenty zapisano, ale genera\u0142owie zostali skazani w procesie karnym na kar\u0119 twierdzy. Gen. von Reinhardt zmar\u0142 7.08.1809 r. w k\u0142odzkim wi\u0119zieniu fortecznym.<\/p>\n\n\n\n

I ciekawostka \u2013 to chyba by\u0142 ostatni niemiecki genera\u0142, kt\u00f3ry dobra G\u0142ogowa i jego mieszka\u0144c\u00f3w szuka\u0142 w negocjacjach i zdrowym rozs\u0105dku, a nie pos\u0142usznie wykonywa\u0142 rozkazy.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Ilustracj\u0105 zapisu jest rysunek z albumu Richarda Knoetla sporz\u0105dzonego w 1877 roku i podarowanego ojcu g\u0142ogowianina, znanego specjalisty i znawcy broni i barwy. Tak wed\u0142ug m\u0142odego autora mog\u0142y wygl\u0105da\u0107 prace budowlane i fortyfikacyjne w twierdzy w pa\u017adzierniku 1806 roku. Rysunek wraz z pozosta\u0142ymi zosta\u0142 wydany drukiem w 1925 roku. A kilka lat temu reprintu albumu z 1877 roku dokona\u0142o g\u0142ogowskie Muzeum, w kt\u00f3rego posiadaniu si\u0119 znajduje oryginalny zbi\u00f3r.<\/p>\n\n\n\n

1<\/strong>885<\/strong>, <\/strong>2.10<\/strong>., rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 nauka na 1 kursie w nowo wybudowanych obiektach\u00a0 Szko\u0142y Wojennej. Za\u0142o\u017cono j\u0105 w 1859 r. w Erfurcie i\u00a0 w tym roku przeniesiono do G\u0142ogowa. Posesja szko\u0142y wojennej obejmowa\u0142a g\u0142\u00f3wny budynek, kryt\u0105 i otwart\u0105 uje\u017cd\u017calni\u0119, hal\u0119 gimnastyczn\u0105, stajnie dla koni, szopy na armaty, plac \u0107wicze\u0144. Wod\u0119 czerpano dzi\u0119ki studni artezyjskiej o g\u0142\u0119boko\u015bci 123 m. Monumentalny gmach zwr\u00f3cony by\u0142 okaza\u0142ym frontem do Odry. Pot\u0119\u017cny budynek z czerwonej klinkierowej ceg\u0142y mia\u0142 84 m d\u0142ugo\u015bci. Przenosiny obj\u0119\u0142y wszystkie aspekty \u017cycia szko\u0142y. \u0141\u0105cznie z jej tradycjami. Przy wej\u015bciu, w holu g\u0142\u00f3wnym, wmurowano tablice upami\u0119tniaj\u0105ce wychowank\u00f3w, kt\u00f3rzy zgin\u0119li jeszcze przed okresem g\u0142ogowskim. P\u00f3\u017aniej instalowano kolejne. Niew\u0105tpliw\u0105 ozdob\u0105 i atrakcj\u0105 terenu Szko\u0142y by\u0142y trofea z wojny 1871 roku, egzemplarze broni francuskiej.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Gmach g\u0142\u00f3wny Szko\u0142y wojennej od strony uje\u017cd\u017calni<\/p>\n\n\n\n

1918<\/strong>, <\/strong>24.10<\/strong>., Rudolf Volkmann, dyrygent g\u0142ogowskiej Akademii \u015apiewu, jak poda\u0142a lokalna gazeta( LT nr 252 z 26 X 1918), zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko dyrektora muzycznego na uniwersytecie w Jenie. Obj\u0105\u0142 te\u017c tam kierownictwo akademickich koncert\u00f3w. Wdowa po Maksymilianie Regerze (1873-1916) zleci\u0142a mu za\u0142o\u017cenie archiwum Maxa Regera, kompozytora, dyrygenta i organisty. Volkmann zosta\u0142 r\u00f3wnie\u017c nast\u0119pc\u0105 Regera jako organisty w miejskim ko\u015bciele w Jenie.<\/p>\n\n\n\n

1925<\/strong>, <\/strong>3.10<\/strong>., pozyskano dla miasta nowy teren przemys\u0142owy. Magistrat po negocjacjach z resortem wojny kupi\u0142 za 100 tys. marek dawny R\u0171sterfort<\/em> w zachodniej cz\u0119\u015bci miasta. Przed Wielk\u0105 Wojn\u0105 obiekt zosta\u0142 rozbudowany i stanowi\u0142 siln\u0105 fortyfikacj\u0119. By\u0142 r\u00f3wnie\u017c u\u017cywany, jako poligon \u0107wiczebny batalionu pionier\u00f3w (Pionierbataillon<\/em>). Tereny powojskowe rz\u0105d przeznaczy\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 przemys\u0142ow\u0105. W tym przypadku administracja Kolei Niemieckich (Reichsbahn)<\/em> chciala budowa\u0107 tu zaplecze w\u0119z\u0142a kolejowego, kt\u00f3rym stawa\u0142 si\u0119 G\u0142og\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

\u015alad po Forcie Wi\u0105z\u00f3w (R\u0171sterfort<\/em>) na planie miasta z 1930 r. (fragment)<\/p>\n\n\n\n

1926<\/strong>, <\/strong>14.10<\/strong>., w lokalnej prasie ukaza\u0142a si\u0119 informacja o eksporcie polskiego w\u0119gla do Anglii. Transporty przeje\u017cd\u017ca\u0142y przez g\u0142ogowsk\u0105 stacj\u0119. Jednak strajk robotnik\u00f3w portowych w Hamburgu, kt\u00f3rzy przerwali za\u0142adunek statk\u00f3w, spowodowa\u0142, \u017ce niekt\u00f3re transporty musia\u0142y zosta\u0107 zatrzymane na bocznicach tor\u00f3w Dolnego \u015al\u0105ska. Od maja \u015brednio 60 poci\u0105g\u00f3w za\u0142adowanych w\u0119glem dla Anglii przeje\u017cd\u017ca\u0142o codziennie przez stacj\u0119 G\u0142og\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

1927<\/strong>, <\/strong>7.10<\/strong>., zastrzelony podczas polowania zosta\u0142 jeden z nieuwa\u017cnych my\u015bliwych. Ostatniej nocy czterech lokalnych my\u015bliwych wybra\u0142o si\u0119 na polowanie na dziki do Lasu Miejskiego (okolice G\u0142og\u00f3wka). Na skutek niedopatrzenia przy zajmowaniu stanowisk jeden z nich zaj\u0105\u0142 nieoznaczone miejsce. Bruno George niestety zosta\u0142 pomylony przez swoich koleg\u00f3w z polowania z dzikiem i zosta\u0142 postrzelony. Mimo szybkiej reakcji wsp\u00f3\u0142towarzyszy polowania, zmar\u0142 w drodze do szpitala w G\u0142ogowie.<\/p>\n\n\n\n

1945<\/strong>, <\/strong>6.10<\/strong>., o godzinie 11.00 do gabinetu burmistrza wszed\u0142 funkcjonariusz Powiatowego Urz\u0119du Bezpiecze\u0144stwa Publicznego. Mia\u0142 o\u015bwiadczy\u0107 zaskoczonemu Eugeniuszowi Hoince, \u017ce aresztuje go w imieniu prawa. Jak ten wspomina\u0142 po latach: \u201ew kancelarii podszed\u0142em do sekretarza Czes\u0142awa Zawieji i rzek\u0142em \u2013 prosz\u0119 pisa\u0107: wszystkie zarz\u0105dzenia, kt\u00f3re wyda\u0142em, jak r\u00f3wnie\u017c wydawane przez wiceburmistrza Adama Kr\u00f3laka by\u0142y mi wiadome i tylko ja jestem osobi\u015bcie za nie odpowiedzialny\u2026\u201d.<\/em> Tak zapami\u0119ta\u0142 ten trudny dla siebie dzie\u0144 burmistrz Hoinka i zapisa\u0142 w opublikowanych wspomnieniach.<\/p>\n\n\n\n

Natomiast kierownik referatu s\u0142u\u017cby \u015bledczej KPMO G\u0142og\u00f3w z siedzib\u0105 w S\u0142awie, Aleksy Lorenc (nota bene przedwojenny policjant), w meldunku okresowym z 12 pa\u017adziernika tego roku ten fakt umieszcza 2 dnia tego miesi\u0105ca. Fakt, jak pisze \u201eprzytrzymania burmistrza\u201d przypisuje milicji, a nie PUBP. Tego samego dnia zosta\u0142 aresztowany komendant powiatowy W\u0142adys\u0142aw Osina-Palko, na kt\u00f3rego polecenie m\u00f3g\u0142 dzia\u0142a\u0107 wspomniany Lorenc. I ta data wydaje si\u0119 bardziej prawdopodobna. Kilka dni r\u00f3\u017cnicy nie ma jednak znaczenia wobec faktu, \u017ce przerwano aktywn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarza zniszczonego miasta.<\/p>\n\n\n\n

A Eugeniusz Hoinka rok p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 oczyszczony z zarzut\u00f3w i uniewinniony wyrokiem S\u0105du Okr\u0119gowego w G\u0142ogowie z siedzib\u0105 w Nowej Soli. Opublikowany wyrok przedstawia\u0142 te zarzuty. Mia\u0142y dotyczy\u0107 przyj\u0119cia korzy\u015bci maj\u0105tkowej, z\u0142ego zarz\u0105dzania rachunkowo\u015bci\u0105 miejsk\u0105 i po\u015bwiadczenia nieprawdy. Wszechobecna do dzi\u015b fama zarzuca mu r\u00f3wnie\u017c nadu\u017cycia w zwi\u0105zku ze sprzeda\u017c\u0105 do Jarocina urz\u0105dze\u0144 Gazowni Miejskiej.<\/p>\n\n\n\n

Oczyszczony z infamii przez S\u0105d wr\u00f3ci\u0142 do swojego mieszkania w domku przy ul. Sienkiewicza i jeszcze kilka lat pracowa\u0142 w g\u0142ogowskiej Stoczni.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n

Eugeniusz Hoinka przed g\u0142\u00f3wnym wej\u015bciem w 1947 roku. (Fot. z kroniki Famaby w zbiorach TZG).<\/p>\n\n\n\n

1963<\/strong>, <\/strong>1.10<\/strong>., przy Prezydium Miejskiej Rady Narodowej mia\u0142 rozpocz\u0105\u0107 dzia\u0142ania Zak\u0142ad Produkcji Kruszywa powsta\u0142y na bazie rozwi\u0105zanego Oddzia\u0142u Rozbi\u00f3rkowo-Porz\u0105dkowego.<\/p>\n\n\n\n

Po poprzedniku pozostan\u0105 ha\u0142dy \u201egruzu sortowanego tak ceglanego, jak i betonowego, oraz do rozebrania pozostan\u0105 budynki, kt\u00f3re do tej pory nie by\u0142y obj\u0119te planem\u201d.<\/p>\n\n\n\n

Wymieniono budynki, kt\u00f3re jeszcze jesieni\u0105 1963, zniszczone w czasie wojny, ale nadawa\u0142y si\u0119 do odbudowy. Wymieniono m.in. budynek Starostwa przy pl. Jana z G\u0142ogowa, czy Reichsbanku przy poczcie na Starym Mie\u015bcie. I jak teraz wiemy, rozebrano je. Natomiast uda\u0142o si\u0119 uratowa\u0107 dla przysz\u0142ych pokole\u0144 budynek Teatru, czy pozosta\u0142o\u015bci \u015bredniowiecznych mur\u00f3w miejskich.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Budynek po oddzia\u0142e Banku Rzeszy sta\u0142 jeszcze w 1963 roku (ze zbior\u00f3w E. Bogusz)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dzisiejszy, pa\u017adziernikowy Wehiku\u0142 czasu nosi numer 200. Za nami dwie\u015bcie miesi\u0119cy, czyli blisko 18 lat przedstawiania wydarze\u0144 z przesz\u0142o\u015bci G\u0142ogowa. \u00a0 Znana winieta naszego miesi\u0119cznika dzi\u015b opatrzona zosta\u0142a\u00a0 liczb\u0105 200 Rok osiemdziesi\u0119ciolecia \u2013 rok jubileuszy. Za nami huczne, radosne i … Czytaj dalej →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2509"}],"collection":[{"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2509"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2509\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2523,"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2509\/revisions\/2523"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2509"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2509"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/tzglogow.pl\/wehikul\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2509"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}